"Καβάλλα πάν' στην Εκκλησια

"Καβάλλα πάν' στην Εκκλησια
Καβάλλα προσκυνάνε... "

Λάμπουν τα χιόνια στα βουνά (Των Κολοκοτρωναίων)

Στο δημοτικό τραγούδι, που είναι η γνήσια, ειλικρινής και ανόθευτη έκφραση…

Η παράδοση συνεχίζεται γιατί υπάρχει σεβασμός...

Η παράδοση συνεχίζεται γιατί υπάρχει σεβασμός...
Μηλιές, Πήλιο

Άλλης εποχής...

Άλλης εποχής...

1

Ό,τι κάνω κάνε, και θα πας μπροστά

Ό,τι κάνω κάνε, και θα πας μπροστά

Εμείς, παιδιά, ποτέ θα κόψουμε πίτα;

Εμείς, παιδιά, ποτέ θα κόψουμε πίτα;
Οι φέις

φίλοι;

Εμείς

Lalio

Ουκρανία, ένα τραγούδι.... αριστούργημα!

Ουκρανία, ένα τραγούδι.... αριστούργημα!

Lalio

100 χρόνια το λέμε βετέξ...

100 χρόνια το λέμε βετέξ... κι έρχεσαι εσύ και το λες... 

βέτεξ!!!

βετέξ

Lalio

Ρωσσία

Ρωσσία

Lalio

Πως φαίνεται ότι είναι Κάρπαθος!!!

Πως φαίνεται ότι είναι

 Κάρπαθος!!!

νησιώτισσα

Lalio

Μίζερο... αλλά με πιστότητα

Μίζερο... αλλά με

 πιστότητα

ουράνιο τόξο, ίσα που φαίνεται... 

Lalio

μαλλιαρή

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=2099069973697071&set=gm.1740433019367129&type=3&theater

Αυριο της Αναληψεως...και το εθιμο της ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ.Μια πετρα απο τον βυθο επανω στην οποια ειχαν προσκολληθει φυκια.Την επαιρναν για γουρι ευνοικη τυχη για το σπιτικο λεγοντας μπαινοντας στο σπιτι"Εξω ψυλλοι και κοργιοι και στα ορη οι ποντικοι".Εθιμα ωραια μα λησμονησμενα....ΚΑΛΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ

George Pavrianos

17 Μαΐου στις 8:02 π.μ.

της Αναλήψεως πηγαίναμε στη θάλασσα και κάναμε το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού... δεν μου άρεσε το κολύμπι, καθόμουν στην παραλία και έβλεπα τους φίλους μου που έκαναν βουτιές για να πιάσουν τη μαλιαρή, μια πέτρα με φύκια, που την έβαζαν κάτω από τα κρεββάτια για να φύγουν οι ψύλλοι και οι κοριοί... πιο πέρα μαυροφορεμένες γυναίκες, με γυάλινα μπουκάλια στα χέρια, μάζευαν τα 40 κύμματα... δεν ξέρω τι τα έκαναν, το είχαν για να κάνουν μάγια, για να τους φέρει καλοτυχία, ποτέ δεν έμαθα...αχ! πως αλλάζουν τα πράγματα... της Αναλήψεως είναι σήμερα κι εγώ αντί για τα 40 κύμματα παλεύω με τα 40 προβλήματα... και δίχως πέτρα μαλλιαρή, με έχουν φάει οι ψύλλοι και οι κοριοί...

Lalio

Βάζουν μυστικά το τελευταίο υλικό.

Βάζουν μυστικά το τελευταίο υλικό.  Γι' αυτό... ξεχωρίζει...

Μεταξύ μας...  

Mεταξά

Lalio

"Ολημερίς το χτίζανε...

"Ολημερίς το χτίζανε... το βράδυ

γκρεμιζόταν..."

Το γεφύρι της Άρτας

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες 

γιοφύρι εθεμέλιωναν στης Άρτας το ποτάμι. 

Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν. 

Μοιριολογούν οι μάστοροι και κλαιν οι μαθητάδες: 

"Αλοίμονο στούς κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας, 

ολημερίς να χτίζουμε το βράδυ να γκρεμιέται." 

Πουλάκι εδιάβη κι έκατσε αντίκρυ στό ποτάμι, 

δεν εκελάηδε σαν πουλί, μηδέ σαν χηλιδόνι, 

παρά εκελάηδε κι έλεγε ανθρωπινή λαλίτσα:

 "Αν δε στοιχειώσετε άνθρωπο, γιοφύρι δε στεριώνει, 

και μη στοιχειώσετε ορφανό, μη ξένο, μη διαβάτη, 

παρά του πρωτομάστορα την όμορφη γυναίκα, 

που έρχεται αργά τ' αποταχύ και πάρωρα το γιόμα."  

Τ' άκουσ' ο πρωτομάστορας και του θανάτου πέφτει. 

Πιάνει, μηνάει της λυγερής με το πουλί τ' αηδόνι: 

Αργά ντυθεί, αργά αλλαχτεί, αργά να πάει το γιόμα, 

αργά να πάει και να διαβεί της Άρτας το γιοφύρι. 

Και το πουλι παράκουσε κι αλλιώς επήγε κι είπε:

 "Γοργά ντύσου, γοργά άλλαξε, γοργά να πας το γιόμα, 

γοργά να πας και να διαβείς της Άρτας το γιοφύρι."  

Να τηνε κι εξαναφανεν από την άσπρην στράτα. 

Την είδ' ο πρωτομάστορας, ραγίζεται η καρδιά του. 

Από μακριά τους χαιρετά κι από κοντά τους λέει:

 "Γειά σας, χαρά σας, μάστοροι και σεις οι μαθητάδες, 

μα τι έχει ο πρωτομάστορας και είναι βαργιομισμένος; 

"Το δαχτυλίδι το 'πεσε στην πρώτη την καμάρα, 

και ποιος να μπει, και ποιος να βγει, το δαχτυλίδι νά 'βρει;" 

"Μάστορα, μην πικραίνεσαι κι εγώ να πά σ' το φέρω, 

εγώ να μπω, κι εγώ να βγω, το δαχτυλίδι νά 'βρω."

 Μηδέ καλά εκατέβηκε, μηδέ στη μέση επήγε, 

"Τράβα, καλέ μ' τον άλυσο, τράβα την αλυσίδα 

τι όλον τον κόσμο ανάγειρα και τίποτες δεν ήβρα." 

 Ένας πηχάει με το μυστρί κι άλλος με τον ασβέστη, 

παίρνει κι ο πρωτομάστορας και ρίχνει μέγα λίθο. 

"Αλίμονο στη μοίρα μας, κρίμα στο ριζικό μας! 

Τρεις αδελφάδες ήμαστε, κι οι τρεις κακογραμμένες, 

η μια 'χτισε το Δούναβη, κι η άλλη τον Αφράτη 

κι εγώ η πλιό στερνότερη της Άρτας το γιοφύρι. 

Ως τρέμει το καρυόφυλλο, να τρέμει το γιοφύρι, 

κι ως πέφτουν τα δεντρόφυλλα, να πέφτουν οι διαβάτες."  

"Κόρη, το λόγον άλλαξε κι άλλη κατάρα δώσε, 

πο 'χεις μονάκριβο αδελφό, μη λάχει και περάσει."

 Κι αυτή το λόγον άλλαζε κι άλλη κατάρα δίνει: 

"Αν τρέμουν τ' άγρια βουνά, να τρέμει το γιοφύρι, 

κι αν πέφτουν τ' άγρια πουλιά, να πέφτουν οι διαβάτες, 

τί έχω αδελφό στην ξενιτιά, μη λάχει και περάσει.

....................................

Δεν έχω λόγια... Τόχαμε δραματοποιήσει και στο σχολείο.  Πολύ δυνατό.  Λιτό και απέριττο... 

Ήπειρος

 Άργησα;... Χαχα.. πάμε γερά,  λίγο Πετρολούκα και Κυρίτση.  Ώπα!!!

Απίθανη Ήπειρος!

 

Dimotika Ipirou 09, PETRO-LOUKAS & KYRITSIS 

Lalio

Σήμερα... ξεκινήσαμε και πάλι...

Κάποια πράγματα γίνονται κάθε χρόνο.  Σαν συνήθεια.  Σήμερα, Α΄ Χαιρετισμοί, ημέρα Παρασκευή, ξεκινήσαμε και πάλι.  Τα ίδια πρόσωπα, λίγο λιγότερα όμως, οι ίδιες συνθήκες, η ίδια χαρά.  Κάποια πράγματα που είναι δεδομένα, ίσως, δεν τα ξαναζήσουμε.

Ας τα χαρούμε... τώρα, λοιπόν!

Α' Χαιρετισμοί.... 

Στην φώτο... ο Άγιος Παΐσιος;... (στην εικόνα;...)...

Lalio

Εκδρομή... γιοκ...

Πάει η εκδρομή!  Μας τα χάλασε ο καιρός.  Είχαμε ετοιμαστεί ψυχολογικώς, θα ετοιμαζόμασταν και κυριολεκτικώς, (λαγάνα, χαλβά, μαρούλι, τομάτα!).  Και τον αετό;  Πού τον βάζεις;  Πάει κι αυτό!!!! Α... άπονη ζωή, που άλλα κάνουμε κι άλλα μας βγάζεις.

Δεν πειράζει, υπάρχουν και χειρότερα.
Καλή Σαρακοστή!  Και του χρόνου!

Καλή Σαρακοστή! 

Lalio