διάφορα,

  Με ένα παρασολ

Ζωγραφίζω ουρανό....

Ο θάνατος... πετάει...

Χαίρετε
"Ένας, ένας φεύγει..."
"Τι να κάνουμε, θεία, έτσι είναι η Ζωή"...

Σήμερα παρακολούθησα την προσγείωση του αεροπλάνου από Κέρκυρα, ενώ πλησίαζε ένα άλλο από Ντόχα
Κι ταυτόχρονα έβλεπα τα αεροπλάνα για Κάρπαθο και Λέρο να έχουν,ήδη, φύγει...
Ταξίδεψα κι εγώ...για λίγο... μαζύ τους...

Χαίρετε
Χαμογελάει η κυρία
Βρίσκεται εις την Γαλλία.... 

διάφορα

Ο κόσμος μου, είσαι;

Θυμωμένη

ΚΡΙΜΑ... το ποίημα
ΧΑΘΗΚΕ απ' την φωτογραφία...

Κάτι τέτοια βλέπεις Κι αφήνεις τα σκουπίδια ΕΞΩ απ' τον... κάδο...

Χωρίς Εκκλησιά... αξία δεν υπάρχει...
(Παρίσι)

Κοίτα να γίνεις καλά
Σε περιμένει το μπαλκονάκι σου
κι η μικρή τριανταφυλλιά
Κοίτα να γίνεις καλά
Σε περιμένω κι εγώ
Με δυο ζεστά φιλιά

συνάντηση και.... διάφορα

συνάντηση  με μικρή : 

και καθήσαμε και τα είπαμε...
άντε... και του χρόνου... 

Χίος... ο ναυτικός αντέχει...

Αρθρογράφος: Μελπομένη Μαραγκίδου... (από φίλη... μερσι :) )
Το να κατάγεσαι από τον ΠΕΙΡΑΙΑ, σημαίνει:

Να πάνε να αμφισβητήσουν το λόγο σου και να απαντάς: «Μα ξέρεις είμαι από τον Πειραιά, καταλαβαίνεις». Και να καταλαβαίνουν.

Να σιχτιρίζεις όταν πρέπει να «ανέβεις» Αθήνα.

Να είσαι και του λιμανιού και του σαλονιού. Κι αυτή να είναι η γοητεία σου.

Να υπάρχει έστω ένας ναυτικός σε κάθε σόι.

Να απορείς πώς χάνονται οι ξένοι όταν έρχονται στον Πειραιά αφού όποιον δρόμο και να πάρεις καταλήγεις σε θάλασσα.

Να μην καταλαβαίνεις την κόντρα μεταξύ Αθηναίων και Θεσσαλονικιών, κι όταν πάνε να σε μπλέξουν να λες «Εγώ δεν είμαι από την Αθήνα, είμαι από τον Πειραιά».

Να σε ξυπνάει τα καλοκαίρια η φωνή από τη ντουντούκα που επαναλαμβάνει: «Ο Νίκος, ο γλύκας, καρπούζια με το μαχαίρι».

Να έχεις προλάβει τον Γιάννη Μαντζουράνη να «σπάει» την ησυχία της κερκίδας φωνάζοντας «Α ρε εθνικάραααα».

Να σου έχουν «χτίσει» ολόκληρη συλλογή από λαμπάδες/κασκόλ/λούτρινα/μπλούζες/σημαιάκια/φανέλες του Ολυμπιακού. Κι ας τους βγήκες κόρη κι όχι γιος.

Να είναι Σαββατόβραδο, 3 τα ξημερώματα κι εσύ μεθυσμένος, να μπαίνεις στο φίσκα 040 από το Σύνταγμα με προορισμό το τέρμα.

Να μην καταλαβαίνεις γιατί όλοι μιλούν για τη Μαβίλη, όταν υπάρχουν τα Ιμαλάια.

Να κάνεις μια βόλτα στην Πειραϊκή και ξαφνικά όλα να είναι καλύτερα.

Να ξέρεις πού θα πετύχεις ποιον. Και βασικά πού θα τον αποφύγεις.

Να μπαίνεις κρυφά ένα βράδυ σε μια βάρκα στο Πασαλιμάνι ελπίζοντας ότι δεν σας έχει δει κανείς.

Να κάθεσαι στις πάνω πάνω θέσεις στο Βεάκειο, και το μάτι σου να φεύγει από την παράσταση και να χαζεύεις τη θέα.

Να ταυτίζεσαι με όλα τα τραγούδια που έχουν γραφτεί για τον Πειραιά. Με όλα.

Να ζεις στην πόλη που δημάρχους βγάζει ο Ολυμπιακός.

Να έχεις μάθει να πιάνεις στέκα στα μπιλιαρδάδικα του Μακρίδη.

Να έχεις μάθει ποδήλατο πίσω από το ΣΕΦ.

Να έχεις γίνει αστέρι στο παρκάρισμα γιατί τα στενά μας είναι τα πιο στενά.

Να χαιρετιέσαι με το γείτονα στο απέναντι μπαλκόνι, ώρες ώρες να σου σπάνε τα νεύρα τα παιδιά που παίζουν κάτω στο δρόμο, στο ψιλικατζίδικο να σε ξέρουν με το μικρό σου όνομα, να λες πέντε καλημέρες όποτε βγαίνεις από το σπίτι. Να ζεις ακόμα σε γειτονιά.

Να περνάς το πρωί από την Τρούμπα και να βλέπεις τους κοστουμάτους που πάνε στα δικαστήρια και το βράδυ τα κουτσαβάκια να γλιστράνε στα μπαρ για κονσομασιόν.

Να έχεις σίγουρα έναν φίλο ιστιοπλόο ή πολίστα.

Να μπερδεύεσαι ακόμα με τις μονοδρομήσεις και να βρίζεις κάνοντας κύκλους.

Να περπατάτε από την Πειραϊκή προς το Πασαλιμάνι κι όταν φτάνετε στο ύψος της Ζέας να ρωτάς «από κάτω ή από πάνω;» Και η απάντηση να είναι «από κάτω».

Να ανακαλύπτεις τα στέκια της Αθήνας ως πρωτοετής φοιτητής πια, λες κι έχεις έρθει κι εσύ από την επαρχία.

Να απορείς πως μπορούν να ζουν σαν τα ποντίκια χωρίς να βλέπουν θάλασσα οι Αθηναίοι.

Να ακούγονται κόρνες, σφυρίγματα, βεγγαλικά, δυναμιτάκια. Double ξανά στον Πειραιά.

Να βρίζεις όλη μέρα τον Πειραιά αλλά να κάνεις καβγά όταν πάει κάποιος φλώρος Αθηναίος να στον θίξει.

Να είσαι σχεδόν σίγουρος ότι το μετρό του Πειραιά θα γίνει το επόμενο ανέκδοτο μετά από αυτό της Θεσσαλονίκης.

Να έχεις ακούσει μυθικούς καβγάδες ανάμεσα σε γιαγιάδες και παππούδες μέσα στο 906.

Να ανακαλύπτεις συνεχώς πόσο μικρός είναι ο κόσμος και να αναφωνείς «ένα χωριό είναι ο Πειραιάς».

Να χάνεις το τρίποντο επειδή σου πήρε ο αέρας την μπάλα στον Πορφύρα ή το Φοίνικα. Μα καλά ποιος σκέφτηκε να χτίσει μπασκέτες πάνω στα βράχια;

Να έχεις λιώσει το τάβλι στην Πασαρέλα.

.... Να έχεις πάει στο Σταυρό μετά από ερωτική απογοήτευση.

Να έχεις παίξει στις κούνιες του Διρό πριν κλείσουν.

Να αγαπάς τα συνοικιακά σινεμά όπως το ΣΙΝΕΑΚ.

Να έκανες το πρώτο σου strike στον Προφήτη Ηλία.

Να πετυχαίνεις τις γιαγιάδες που είναι ντυμένες με την παραδοσιακή στολή της Καρπάθου κάθε Σάββατο μεσημέρι στη λαϊκή της Καλλίπολης.

Να μην υπάρχει καλύτερο φαστφουντάδικο από το American House.

Να περνάς μια περίοδο στη ζωή σου που να γκρινιάζεις ότι δεν έχει τίποτα ο Πειραιάς και μετά από λίγο να μην ξεκολλάς.

Να μην μπορείς να εξηγήσεις πώς οι Πειραιώτισσες είναι μαγκάκια και αντράκια και συνάμα απίστευτα θηλυκές.

Να πίνεις μπύρα περιπτέρου σε ένα πεζούλι με θέα τις βάρκες και να μην συγκρίνεται ούτε με το πιο ψαγμένο κοκτέιλ στο Χίλτον.

Να λες εγώ δε θα φύγω ποτέ από εδώ, κι ακόμα όταν το κάνεις, να ξέρεις ότι μια μέρα θα επιστρέψεις.

Να κλαις για να φεύγει η.... λύπη
να γελάς... για να λευτερώνεται η... χαρά...

στην φώτο
μετράει και το φόντο...

καληνύχτα... 

!!

Ο Παπουλάκος... ήταν από χωριό κοντά στο δικό μας...

Μια - δυο φορές τον χρόνο

Μια - δυο φορές τον χρόνο
Ν' ακούω την φωνή σου
Μού κάνει καλό

-Ώστε φαντάρος, ε;

-Ώστε φαντάρος, ε;
-Άστα, Λαμπρινή... άστα...
Καλή θητεία

Αύριο δεν θάχουμε γάμο στο χωριό

Αύριο δεν θάχουμε γάμο στο χωριό, στις 12 το μεσημέρι... Θα έχουμε κάτι άλλο... Δυστυχώς, δεν θα είμαι εκεί... Κι είναι... σαν να μην έχεις "φύγει"... ....

ξέρεις...

Άγιος Δημήτριος.... 

Lalio

Έχεις άνθρωπο;

Έχεις άνθρωπο;

Έχεις
Πηγαίνετε

 μαζύ...

πηγαίνετε...

Lalio

Ποια είναι αυτή η θεία της ξαδέλφης μου...

Ποια είναι αυτή η θεία της ξαδέλφης μου... Θάναι και δική μου!!!!!!!!!!!

ΘΕΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θεία μου, καλημέρα... 

Lalio

Κι εγώ θέλω να πάω στο χωριό,

Κι εγώ θέλω να πάω στο χωριό,

Μαζέϊκα ή Κάτω Κλειτωρία

αλλά εν τέλει, εδώ που είμαι, χωριό είναι.

Πάνω είναι η θεία μου.
Κάτω ήταν η θεία μου
Παρακάτω είναι η άλλη θεία μου... και δίπλα της ήταν η θεία μου...

Ζω στο χωριό....

"το χωριό"

Lamprini Tzo

Πόσο χαίρομαι που μαθαίνω πράγματα για μένα

Πόσο χαίρομαι που μαθαίνω πράγματα για μένα.  Μοιάζω στον αδελφό μου, κατ' επέκταση στον πατέρα μου. Μοιάζω στην μητέρα μου... και... μοιάζω στην

θεία μου...

Αυτό... για τα

σόγια...

oικογένεια

Lalio


Υ.Γ. Α, και είμαι εγώ... η Λαμπρινή.  ...

Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα...

Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα... Είσαι ο σύνδεσμος... με το παρελθόν
Μην φύγεις...

ακόμα

Παράλιον Άστρος

Lalio

ανησυχούσες γι' αυτά...

ανησυχούσες γι' αυτά... μα μαράθηκαν

Λείπεις..

Μαραμένα

Lalio

Απίστευτο το πόσο μοιάζουμε, θ....

Απίστευτο το πόσο μοιάζουμε, θ.... Απίστευτο πόσο σού μοιάζει η Κ.... Είσαι ο τελευταίος δεσμός με τους γ... μου...

Μην φύγεις.

Σε θέλω...

Έχω την καλλίτερη ΘΕΙΑ

Lalio

αυτά τα ροζ μαγουλάκια...

αυτά τα ροζ μαγουλάκια... μού

λείπουν...

ροζ μαγουλάκια...

Lalio

Υ.Γ. Η φώτο ΔΕΝ είναι δική μου...

το ότι μεγαλώνοντας, μοιάζω με τον μπαμπά...

Αυτό... το ότι μεγαλώνοντας, μοιάζω με τον μπαμπά... (περισσότερο... ) και με την θεία... και με το άλλο σόϊ... γενικώς... είναι...

τέλειο...

πατέρας - κόρη... 

Lamprini T.

Το έζησα...

Το έζησα...

γιαγιά φυσάει την φωτηά... 

Lalio

μαθαίνεις τα νέα των συγγενών...

Αυτό το φέις... μαθαίνεις τα νέα των συγγενών... πριν στα πούνε οι ίδιοι... 

Θησαυρός...

Θησαυρός

Lalio

Καλή μου, την γνωρίζω την ηλικία σου...

Καλή μου, την γνωρίζω την ηλικία σου... Μην μου λες ... 

άλλ' αντ'  άλλων!!

κύμματα... 

Lalio

Σήμερα, έμαθα πότε είχες φύγει

Σήμερα, έμαθα πότε είχες φύγει απ' αυτόν τον κόσμο και ΞΑΝΑ στενοχωρέθηκα.  Ήμουν τόσο μικρή όταν έγινε αυτό...

 Μού λείπεις...

MOY ΛΕΙΠΕΙΣ...

Διαβάστηκε

Lalio